ctrl+C, ctrl+V

“Bo mogę powiedzieć, że przypadło mi zwycięstwo: uciszyły się zgrzytające zęby, syk płomieni, zatrute westchnienia. Zacierają się w pamięci plugawe obrazy. Umykają moje ostatnie żale - zawiści o żebraków, zbójców, kompanów śmierci, wszelkiego rodzaju zapóźnionych. O potępieńcy, gdybym zamyślał zemstę!
Żadnych kantyczek: utrzymać zdobyty teren. Ciężka noc! Schnąca krew dymi na mojej twarzy i za sobą mam tylko ten okropny krzew!… Walka duchowa jest równie brutalna jak bitwa ludzi.
Tymczasem to czuwanie nocne. Otwórzmy się na wszystkie przypływy sił i rzeczywistej czułości. O brzasku, uzbrojeni w cierpliwość gorejącą, wkroczymy do świetnych miast.
Cóż mówiłem o przyjaznej ręce! Moim zwycięstwem jest to, że śmiać się mogę z kłamstwa dawnych miłości i okrywać wstydem kłamliwe stadła. I dozwolone mi będzie posiąść prawdę na duszy i ciele.”

“

Ogarnęła go wściekłość, gdy domyślił się, jak widzi ją hrabina - oto piękny prezent, zaraz zostanie odpakowany.

Nagle ostrożnie przejechała ostrzem po gorsecie. Cięcie. Sukienka i bielizna opadły natychmiast, ale skóra pozostała nietknięta. Dziewczyna gorączkowo starała się przytrzymać kawałki materiału, te jednak opadały po kolei, odkrywając jej nagość.

Hrabina upajała się widokiem swojej ofiary, która drżąc ze strachu zasłaniała ciało rękoma. Kobiety w Bieli zachichotały.

Seward przeszedł pod następne okno, skąd mógł lepiej obserwować całą scenę. (…)

Ciemnowłosa bestia wręczyła hrabinie czarny skórzany bicz, którego rzemienie zakończone były metalowymi haczykami. Na myśl o nadchodzącej przyjemności czerwone usta hrabiny wykrzywiły się w ponurym uśmiechu. (…)

Hrabina uderzała z impetem, a ostrze rzemienie cięły ze świstem powietrze. Krew płynęła kaskadami. Kobiety w Bieli leżały na podłodze z otwartymi ustami, łapiąc zachłannie każdą kroplę tego upiornego deszczu.

Seward był świadkiem obłąkańczej orgii.

”

“

tęsknię za tobą w tesco. też coś. pułk pensjonarek ustawia się za mną z różnokolorowym kompletem szminek. dziewczyny dorysowują sobie wąsy (…) dziewczyny piszą wiersze eyelinerami:

i lie, you lay.

kłamstwo ma zgrabne nogi i szeroko je rozchyla. (…)

przystanek poetów. wsiadam do brudnego ciała autobusu i liczę na resztę. mijam kule wielkości mniejszych miast. kierowca ma dużo rozkładówek, prawdziwe wąsy i czarne jak żerań paznokcie. ale jest w tym coś szczerego, co sprawia, że nie patrzę na niego już z takim obrzydzeniem jak na pensjonarki. w oddali industrialna wioska dogasa jak tonąca pochodnia.

i lay, you lie.

wyciągam z kieszeni kuter rybacki i płynę już całkiem sama w stronę morza. (…) z głośników nieba leci brian adams dla podkreślenia powagi tego opisu. kobieta w białej sukience czeka na mnie przy brzegu.

”